ماهی
 همه چیز درباره ماهیان زنده زا

ماهیهای زنده زا

1- گوپی ها

2- سوارتیل ها

3- پلاتی ها

4- مولی ها

ماهی های زنده دارای جذابیت و رنگ آمیزی متفاوت و دارای مطالب و نکات مهم و قابل توجهی هستند که دانستن آنها نتیجه تکثیر و پرورش را بیشتر خواهد کرد. یک مطلب که تا کنون برای خیلی ها درنقطه ابهام باقی مانده است اینکه چرا به اینگونه ازماهی ها زنده زا لقب داده اند؟ و برای همگان پرسش ایجاد شده است.
بهتر است بدانید که این گروه از ماهیها هم مثل بقیه ماهیها تخم گذار هستند و نکته جالب...

 روش تکثیر و پرورش ماهیهای زنده زا

در ابتدا برای تکثیر و پرورش ماهیهای زنده زا بایستی مولدین سالم، شاداب، جوان، خوش رنگ، خوش اندام، سرحال که از نظر رشد به اندازه دلخواه رسیده باشند را انتخاب نمود. ضمناً از نظر نوع گونه و نژاد هم باید مورد توجه قرار بگیرد و مسئله ژنتیک و وراثت هم مهم است که در موقع انتخاب مولد باید در نظر گرفته شود. اثر ماهی نر بر روی شکل، اندامها، قیافه و رنگ بچه ماهی ها 70 درصد است و اثر ماهی ماده بر روی بچه ماهی ها 30 درصد تأثیر پذیر خواهد بود.
با انتخاب مولدین مورد علاقه تان باید به ازای هر 3 عدد ماهی ماده یک عدد ماهی نر را در کنار همدیگر نگهداری کنید.
چیزیکه در تکثیر ماهی های زنده زا قابل توجه و با اهمیت است

ماهی های گوپی دارای رنگ های متنوع و زیبایی هستند که انواع آن عبارتند از :
گوپی پوست ماری – گوپی دم قرمز سنگاپوری – گوپی کمر مشکی سنگاپوری – گوپی دم زرد – گوپی دم آبی – گوپی دم خرگوشی – گوپی فانتزی و چندین نوع گوپی دیگر که اغلب نوع ماده این ماهی از نوع نر جثه بزرگتری دارد.


|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 ماهی پیرانا

ماهی پیرانا

ماهيهای پيرانا به خاطر قدرت تاييد شده شان در بلعيدن حيوانات بزرگ –و حتی انسانها- در زمانی کم شناخته شده هستند.

 اگرچه تا کنون رويدادی از مرگ انسان به وسيله ی اين ماهی ثبت نشده است. بر خـلاف انسانـها پيرانا را برای مصرف غذايـی صيـد می کنند زيرا گوشت پيرانا خوش طعم و مطبوع است.پيرانا معمولا از ماهيهای کوچکتر تغذيه می کند و اين کار اغلب به سادگی با گازگرفتن از فلس يا باله ی آنها صورت می پذيرد. ولی اين ماهيها تحت شرايط معين به خصوص اگر در يک درياچه ی خشک به دام بيافتند به هر نوع حيوان ديگری که اشتباهاً در آب بيافتد حمله خواهند کرد.

 البته فقط چهار يا پنج گونه از مجموع 20 گونه ی پيرانا از اين لحاظ خطرناک هستند.ماهی های پيرانا منطقه هايی از آبهای آمريکای جنوبی را که دارای آبهای تازه است به عنوان محل زندگی انتخاب می کنند، و گونه های گوشتخوار درقالب دسته های بزرگ ماهی به سوی خون و همچنين حرکت در آب جذب می شوند.
بعضی از قبايل هندی ساکن آمريکای جنوبی به طور سنتی از دندانهای پيرانا به عنوان ابزارهای بريدن استفاده می کنند.محل زندگی پيرانای شکم سرخ يک منطقه ی کاملا وسيع در آمريکای جنوبی است و تقريباً در هر شاخه از رودخانه ی آمازون لانه می گزيند.با اين که پيرانا به درنده خويی مشهور است، کودکان هندی بدون هيچ درنگی به درون رودخانه هايی می پرند که پر از پيراناست. زيرا افراد محلی می دانند که پيرانا هيچگاه در رودخانه ای که پر از انواع ماهی های ريز است، به انسان حمله نمی کند. زيرا در آنـجا غذای کافـی برای او وجـود دارد. پيرانـاها فقط در صورتـی خطرناک می شوند که بدون غذای کافی در مردابهای در حال خشک شدن اسير شوند و شديدا به حال گرسنگی بيافتند.با اين همه پيرانا ماهی مهاجم و درنده ای است که بايد با احترام قابل ملاحظه ای در آکواريومها نگه داشته شود زيرا ممکن است با دندانهای غيرعادی خود صاحبان آکواريوم را گاز بگيرد!
با اين همه بسياری از افراد ممکن است علاقه داشته باشند پيرانا را در آکواريومهای شخصی نگه داری کنند. در واقع بايد گفت پيرانا – مخصوصا ماهی بالغ- برای يک آکواريم خانگی مناسب نيست. البته يک گروه از ماهيهای جوان پيرانا را می توان چندين مـاه در يک آکواريـوم 150 ليتری نگهداری کـرد ولی وقتی ماهيـها بالـغ می شوند به طور معنی داری به افزايش فضای زيست احتياج پيدا می کنند.
با اين که ماهيهای پيرانا به طور دسته جمعی زندگی می کنند ولی هر فرد بالغ از اجتماع اين ماهيها به فضای امن کافی برای زندگی نياز دارد. و در صورت محدود شدن فضای زيست آنها يک جريان دور زننده به وجود می آيد به اين صورت که ماهيهای بالغ نسبت به هم عصبانی و متشنج و بسيار پرخاشگر می شوند. و به زودی حملات جدی و شديدی را آغاز می کنند که در پايان فقط ماهيهای قويتر از اين برخوردها جان به در می برند و اين حالت برای ماهی پيرانا به هيچ وجه مناسب نيست زيرا همان طور که گفته شد پيرانا يک ماهی اجتماعی با زندگی دسته جمعی می باشد. به طور متوسط برای هر پيرانای بالغ به اندازه ی 100 ليتر حجم بايد در نظر گرفته شود که اين به معنی 600 ليتر برای شش پيرانای بالغ می باشد.
جنسيت پيرانا قبل از بلوغ از نظر ظاهری قابل تشخيص نيست (هر دو 12 سانتيمتر طول دارند)، ولی در هنگام بلوغ پيرانای نر دارای پوستی تيره تر و پيرانای بالغ دارای شکمی بزرگتر می شود.
ماهيهای پيرانا برخلاف ديگر اعضای خانواده ی خود يعنی کاراسينها، تخمهای خود را نمی خورند بلکه از آنها مراقبت می کنند.
نام «پيرانای شکم سرخ» به دوگونه ی مختلف از ماهی پيرانا اطلاق می شود که عبارتند از: پيگوسنتروس نترری (مربوط به مناطق آمازون و راه آبهای آن)، پيگوسنتروس پيرايا (که يک نمونه ی 57 سانتيمتری از اين جنس بوده و فقط در ريو سان فرانسيسکو يافت می شود).
ساير گونه های بدنامی که اعضای جنس سراسالموس هستند، مثل پيرانا به وحشی بودن معروف نيستند.
يک واقعيت جالب توجه در مورد ماهيهای پيرانا اين است که آنها دندانهای خود را مانند جنس کروکوديل، در طول دوران زندگيشان جايگزين می کنند. البته آنها به جای جايگزين کردن دندانها به طور يکی يکی، کل رديف دندانهايشان را به چهار قسمت تقسيم کرده (يعنی هر رديف به دو قسمت)، و سپس هر يک چهارم از دندانها را که جايگزين کردند نوبت به يک چهارم بعدی می رسد و همين طور تا آخر؛ و اين روند بدان معنی است که در يک زمان حداکثر يکی از چهار قسمت تعيين شده ممکن است بدون دندان باقی بماند. و دندانهای جديد دو روز بعد در جای دندانهای قبلی که افتاده اند، رويش پيدا می کند. علت اين نحو ريختن دندان، شکل خاص استخوان بندی دندانی در پيرانا است که در آن هر دندان در دندانهای اطراف خود قفل می شود. و اين يعنی در بين دندانهای پيرانا درز وجود نداشته و لثه ی آن نيز فقط در قسمت فوقانی دندانها بوده و تا بين دندانها پيش روی نمی کند پس کل رديف دندانها مثل لبه ی يک چاقوی برنده به هم چفت می شوند که اين قابليت به آنها امکان می دهد تکه های بزرگی از گوشت شکار خود را به آسانی پاره کنند. و نيازی به ياد آوری نيست که دندانهای پيرانا به قدری محکم و سخت هستند که می توانند اين لبه ی تيز را تا مدت زيادی حفظ کنند. و در صورت کند شدن آن پيرانا دندانهای خود را همانطور که شرح داده شد، جايگزين می نمايد.
اين ماهيهای قوی دارای بدنی به رنگ نقره ای و طوسی و شکمی به رنگ قرمز هستند و هنگامی که دندانهای تيز و برنده ی خود را نمايش می دهند بسيار تهديدآميز به نظر می رسند. همچنين وقتی در برابر نور خورشيد قرار می گيرند بدن آنها تلألو طلايی رنگی از خود نشان می دهند.
نحوه ی توليدمثل اين ماهيها به اين صورت است که پس از جفتگيری ماهی ماده تخمريزی می کند و ماهی نر وظيفه ی مراقبت از تخمها را بر عهده می گيرد. در طول مدت محافظت از تخمها ماهی نر بسيار پرخاشگر است و به هيچ ماهی ديگری اجازه ی نزديک شدن به توده ی تخمها را نمی دهد.
500 گونه از پيرانا وجود دارد که بيشتر آنها گياهخوار هستند و بيشتر ترجيح می دهند از ميوه به عنوان غذا استفاده نمايند.
در هر حال گونه ی مورد بحث از پيرانا، يک جانور گوشتخوار است و اگر در شرايط سختی از نظر تأمين مواد غذايي قرار گرفته باشد، حتی ممکن است انگشت فردی را هم که با بی احتياطی در آب قرار گرفته است، گاز بگيرد. همين طور در حالت عادی پيرانا به انسان يا هر نوع جانور ديگر که زخمی شده باشد و در آب قرار گرفته باشد نيز حمله ور می شود. به طور مثال اگر يک گاو زخمی از روی يک پل به درون رودخانه ای که پيرانا در آن زيست می کند، پرت شود در حدود 15 دقيقه ی بعد استخوانهای گاو بر روی آب مشاهده می شود. و اين کار معمولاً توسط يک گروه از پيراناهای بالغ قابل انجام است.
در حقيقت به طور قطع ماهی های پيرانا يکی از درنده خوترين ماهی های شناخته شده در نوع خود می باشند. و از اين حيث در آمريکای غربی مشهور می باشند. ولی بر اساس مطالعات برخی محققان بسياری از گونه های پيرانا بی خطر می باشند و تنها گونه ی گوشتخوار اين موجود همان پيرانای شکم سرخ(
Serrasalmus Nattereri ) می باشد. بر اساس تحقيقات دانشمندان جمعيتهای وسيع از پيرانای شکم سرخ برای به دست آوردن غذا به آن حمله می کنند، بلکه بايد با نا اميدی اعلام کرد که اين جانوران خود را استتار می کنند و سپس به آرامی به طعمه نزديک می شوند و در موقعـيت مناسب به آن حملـه ور شده و آن را می ربايند. همچنين مطالعات نشان می دهد که پيرانای شکم سرخ ترجيح می دهد از ناحيه ی باله ی دمی يا فلس طعمه –در صورتی که ماهی باشد- تغذيه کند، تا اين که آن را يک جا ببلعد.
يکی از محققان در جريان بررسيهای خود در مورد گستره ی زندگی ماهيهای پيرانا، به جنوب آمريکا سفر می کند و در آنجا در می يابد که شمار کثيری از اين ماهيها در رودخانه های آمريکای جنوبی وجود دارند و تعداد آنها بسيار بيشتر از مقداری است که تصور می شد. همچنين در رودخانه های ونزوئلا و پرو بيشتر گونه های بی خطر اين ماهی يافت می شوند. ولی در آبهای اين مناطق نيز انواع درنده ی اين جانور وجود دارند که ماهيگيران محلی با قرار دادن طعمه هايی از گوشت آنها را شکار می کنند که بايد گفت اين کار به مهارت زيادی احتياج دارد زيرا در صورتی که ماهيهای پيرانـای بزرگـی به طرف طعمه جذب شوند آن گاه خطر خود صياد را نيز تهديد خواهد کرد.
همان طور که می دانيد ماهيها خونسرد هستند و تا کنون به طور تخمينی 20000 گونه ماهی شناخته شده است که بعضی از گونه های آنها تنها محدوده ی کوچکی از تغييـرات محيط زيسـت خود را تحمل می کنند. در ميان ماهيها ماهی پيرانا به خانواده ی کاراسين تعلق داردکه 1100 گونه ديگر علاوه بر پيرانا در اين خانواده قرار دارند و بدين ترتيب اين خانواده بزرگترين گروه از ماهيها را در ميان خانواده های ماهيان ساکن آبهای شيرين، تشکيل می دهد. همه ی ماهيهای خانواده ی کاراسين دارای بدنی رنگی با رنگهای روشن و درخشان هستند. نيز در اين خانواده گونه های گوشتخوار و گياهخوار با هم وجود دارد. و بسياری از گونه ها مثل پيرانای شکم سرخ اجتماعی زندگی می کنند.
از ميان 1100 گونه ماهی موجود در خانواده ی کاراسين در حدود 30 گونه مربوط به پيرانا می شود که در مورد رفتار آنها از لحاظ درنده بودن مبالغه شده است زيرا همان طور که گفته شد فقط گونه های محدودی گوشتخوار بوده و از اين ميان فقط پيرانای شکم سرخ می تواند برای انسان خطرناک باشد. و بوميان آمريکای جنوبی نيز از اين مطلب آگاه بوده و به راحتی در رودخانه هايی که گونه های مختلف پيرانا در آن زندگی می کند، شنا می کنند و حتی گوشت پيرانا يک منبع رايج غذايی برای مردم آن سرزمين به شمار می رود.
پيرانای شکم سـرخ ماننـد ساير ماهيهای گوشتخوار به بوی خون در آب حساس می باشد و در حقيقت مکانيسم جذب اين راهی به سمت طعمه همان احساس بوی خون در آب می باشد و در گونه های بزرگتر اين حساسيت بيشتر نيز می شود. همان طور که گفته شد دندانهای پيرانا برای تکه کردن و بلعيدن طعمه سازش يافته است؛ شکل دندانهای او مثلثی و بسيار تيز است تا جايی که بوميان مناطق آمازون از دندانهای پيراناهای بزرگ برای ساختن نوعی قيچی استفاده می کنند.
پيراناها در طول به ثمر رسيدن تخمهايشان دارای يک رفتار بسيار تهاجمی هستند و به هيچ ماهی ديگری اجازه ی نزديک شدن به قلمرو خود را نمی دهند.
گستره ی انتشار اين ماهی به طور عمده در شمال آمريکای جنوبی است. اين ماهی برای نگهداری در آکواريوم ماهی مناسبی به شمار می رود به شرط آن که اندازه ی آکوايوم با افزايش سن او افزايش يابد و همچنين اين ماهی به کيفيت آب بسيار حساس است و بايستی آب با
pH و کيفيت مناسب برای او تهيه کرد (موارد مورد نياز برای نگهداری پيرانا در آکواريوم در جدول مورد نظر آمده است).
پيرانای شکم سرخ بيشتر عمر خود را بی حرکـت می گذراند ولی در صورت نياز می تواند با سرعت غير قابل انتظاری شنا کند.
در حقيقت بايد گفت اين ماهی در مناطق آمريکای جنوبی در جايی که زيستگاه او محسوب می شود، شهرت زيادی به درندگی و خونريزی دارد. اين ماهی به صورت دسته جمعی در آبهای کم عمق زندگی می کند و می تواند به هر موجودی که ممکن است بر حسب اتفاق در رودخانه پرت شود حمله کرده و در مدت زمان خيلی کمی اسکلت او را خالی از گوشت پس بفرستد!
به هر حال توصيه می شود اگر مايل به خريد يک ماهی زيبا و با شکوه برای آکواريوم خود هستيد، قبل از تصميم گيری در مورد خريد پيرانا همه ی اطلاعات لازم در مورد ايم ماهی گوشتخوار را به دست آوريد. زيرا در صورت عدم اطلاع از موراد لازم ممکن است در انتها از خريد اين ماهی نا اميد شويد! البته در ايالتهايی از آمريکا که دارای آب و هوای گرمتری هستند، نگه داری اين ماهی ممنوع است زيرا اين ماهی استوايی است و در آب و هوای گرم تکثير پيدا می کند و با آزاد شدن در رودخانه خطـری برای ديگر شکلهای حيات در يک زيستـگاه مشتـرک محسـوب می شود.
اين ماهيها از نظر رنگ تنوع زيادی دارند و حتی افراد يک گونه نيز با قرار گرفتن در شرايط زيستی مختلف، خصوصيات ظاهری مختلفی از خود نشان می دهند. همچنين اين خصوصيات ظاهری در سنين مختلف نيز برای افراد يگ گونه از پيرانا متفاوت است. چنان که نمونه های جوان دارای بدنی کشيده هستند و پشت بدن آنها در امتداد ستون مهره ها آبی- خاکستری است و دو پهلوی آنها دارای رنگ سبز زيتونی ظريف و زيبايی می باشد و نقاط متعدد نقره ای فلز رنگی نيز بر روی بدن آنها وجود دارد که ظاهر زيبايی به آن می بخشد. اين ماهی در حالت بالغ علاوه بر خصوصيات ياد شده دارای شکم قرمز رنگی نيز می شود که نام او نيز از اين جا گرفته شده است.
پيرانای شکم سرخ در مواقعی که نتواند به قلمرو قابل قبولی برای خود دست پيدا کند و از لحاظ حرکت و انتقال در محدوديت قرار بگيرد رفتار اجتماعی خود را از دست می دهد و به يک ماهی درنده و مهاجم تبديل می شود. و اين حالت به خصوص در آکواريومهايی که فضای کافی برای نگهداری اين ماهی ندارند بيشتر به وجود می آيد و اگر ادامه پيدا کند منجر به اين می شود که ماهيها به يکديگر حمله می کنند و صدمات جدی و غير قابل برگشتی نيز در ناحيه ی باله ی دمی يا بدن به يکديگر وارد می سازند.
در هنگام خريد پيرانا برای آکواريم بايد يک دسته ی جوان که در آن هر ماهی اندازه ی کوچکی داشته باشد، انتخاب شود و نيز بايد دقت کرد که همه ی ماهيها بايد در يک نوبت وارد آکواريوم شوند و پس از جايگزين شدن آنها در آکواريوم نبايد ماهی ديگری از آن گونه به جمع اضافه شود. انتخاب و خريد اين ماهيها به صورت گروهی و قرار دادن آنها در زيستگاهشان در يک زمان به آنها اجازه می دهد که با يکديگر خو گرفته و يک گروه را تشکيل دهند.
ماهيهای پيرانا در آکواريوم خيلی زود در بـرابـر شرايـط نامساعـد واکنش نشـان مـی دهند و در مقابل شوکهای احتمالی ترسيده می شوند. برای فراهم کردن محيطی آرام برای اين ماهی بايد از گياهان آبی مناطق آمازون در آکواريوم قرار داد و به اين ماهی اجازه داد تا قلمرو امنی در ميان اين گياهان برای خود اختيار کند. بهترين و زيباترين حالت اين ماهی را می توان هنگامی مشاهده کرد که نور خورشيد به طور مستقيم به آکواريوم بتابد. در اين حال ماهيهای بالغ در انعکاس نور بسيار زيبا به نظر می رسند و لکه های نقره ای بدن آنها در نور آفتاب می درخشد.
تغذيه ی پيرانای شکم سرخ بايد بنابر طبيعت او انجام گيرد. اين جانور گوشتخوار است و معمولاً از طعمه های زنده مانند کرم خاکی يا ماهی های کوچک ديگر تغذيه می کند. ولی تکه های گوشت گاو يا قلب آن نيز می تواند مورد استفاده قرار بگيرد. در هنگام غذا دادن به پيرانا نبايد دست را داخل آکواريوم کرد.
همچنين شرايط آبی که پيرانا در آن نگه داری می شود بايد به اين شرح باشد؛ اين ماهی فعال به مقدار زيادی اکسيژن محلول در آب نياز دارد و آب نبايد ساکن باشد بلکه بايستی به وسيله ی تجهيزاتی از قبيل فيلترهای نيروی خارجی آب را در آکواريوم در جريان نگه داشت. همين طور آب بايد مقدار کمی اسيدی باشد و
pH آب در حدود 4/6 تا 8/6 مناسب است. رنگ اين ماهی در آبهای سخت تغيير چندانی از خود نشان نمی دهد. دمای مناسب برای اين ماهی 75 تا 81 درجه ی فارنهايت است

|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 ماهی لجن خوار

این ماهی از خانواده Loricariidae و با نام علمی Glyptoperichthys Ggibbiceps شناخته میشه . نام علمی این ماهی هم Sailfin Gibbiceps Pleco هست . این ماهی با بیشتر ماهی ها سازگاری داره و میتونین این ماهی رو با ماهی هایی مثل : Angelfish , Discus , Cichlids , Tetras , Barbs , Danios , Rasboras , Gouramis , Rainbowfish , Livebearers , Loaches , Plecos Catfish در یکجا نگهداری کنید . اغلب به اشتباه تصور میکنن این ماهی ها نیاز به غذا ندارن و از مدفوع و لجن ته آکواریوم تغذیه میکنن چون همیشه در کف آکواریوم قرار دارن و معمولن هم بی حرکت چسبیدن به شیشه یا برگ گیاهان . این ماهی ها نیازمند پناهگاه یا کوزه و یا آکواریومی با گیاهان انبوه هستن برای مخفی شدن . جریان آب ملایم و عمق متوسط آب برای اونها مفیده . چون این ماهی ها فاقد بادکنک شنا هستن از این رو عمق زیاد آب برای اونها خطرناک و مضره . ماهی هایی هستن که شبها بیشتر فعال میشن و عادت دارن در طول روز خودشونو مخفی کنن در پناه سنگ ها یا حفره کوزه ها و لای گیاهان . همه چیز خوار هستن ولی بیشتر از غذاهایی که زیر آب فرو میره , مثل گروه گرانول ها رو میپسندن . غذای اصلی اونها رو جلبکها تشکیل میده و نابود کننده جلبکهای قهوه ای هستن . دهان بصورت بادکش در زیر سر قرار گرفته و شکم مسطح شده پوست بدن ماهی زبر و دندانه داره و از زره سختی پوشیده شده .

اگر ماهی رو از آب در بیاریم بدنش رو سفت کرده و بی حرکت قرار میگیره . این ماهی ها بسیار مفید هستن برای آکواریوم و بهتره بصورت تک نگهداری بشن چون ماهی های منزوی ای هستن . این ماهی ها تمام جلبک ها رو از سطح برگ گیاهان و شیشه آکواریوم و سطح سنگها پاک میکنن و پرستاران واقعی هستن و حتا پوسته خارجی حلزونها رو هم تمیز میکنن . غذاهایی که به کف آکواریوم ریخته میشه رو میخورن و محیط رو تمیز نگه میدارن . جزء واجب هر آکواریومی اینه که یکی از این ماهی ها رو داشته باشین برای برقراری شرایط مناسب اکوسیستم . پوست بدنشون زبره و نباید با دست گرفته بشه چون گاه باعث بریدگی میشه . این ماهی ها بطور استثناء با ماهی های گوشتخوار هم میتونن زندگی کنن در یکجا . زیبایی خاصی دارن و رنگ های متفاوتی مثل سفید " زال " و زیتونی و صورتی و خاکستری و سیاه و گورخری دارن که معروف ترین اونها نوع پلنگی یا خالدار هست .

خیلی خوب رشد میکنن و جزو ماهی های خیلی مقاوم هستن . دمای آب چندان براشون مهم نیست و از 18 درجه به بالا میتونن رو میتونن تحمل کنن . اما دمای مناسب برای اونها 24 تا 30 درجه و pH آب هم در حدود 6.5 تا 7.4 هست و dH آب هم 6 - 10 درجه . تکثیرشون در حوضچه های سیمانی کم عمق انجام میشه و در آکواریوم تکثیر نمیشن . اندازه اونها به راحتی تا 50 سانتیمتر هم میرسه . بهتره فیلتر قوی ای در آکواریوم نصب کرده باشین چون در صورت تغذیه مناسب مدفوع رشته ای ایجاد میکنن و تمام سطح آکواریوم رو میتونن آلوده کنن . این ماهی ها در موقع غذا خوردن کمی خشن میشن و اجازه نمیدن سایر ماهی ها به غذای اونها ناخنک بزنن . ولی آسیبی به ماهی ها وارد نمیکنن . با اینکه غذای اصلی اونها جلبک هاست اما از غذاهای گوشتی و مخصوصن کرم ها و لارو حشرات هم خیلی خوب تغذیه میکنن . اگر تغذیه اونها مناسب باشه شکم بر آمده و حجیم میشه ولی اگر شکن اونها گود و فرو رفتهب ه نظر بیاد میتونید بفهمید که تغذیه مناسبی نداشتن . این ماهی ها مدفوع و لجن آکواریوم رو نمیخورن و باید حتمن تغذیه بشن !!!! از خصوصیات منحصر به فرد این ماهی میشه به نوع تنفس و تغذیه اون اشاره کرد . این ماهی وقتی اکسیژن آب کم باشه با شیرجه به سطح آب میاد و مقدار هوای مورد نیازش رو با یک جهش می بلعه و دوباره به زیر آب فرو میره و تا مدت 10 تا 15 دقیقه از این هوا تنفس میکنه و بعد دوباره هوای مصرف شده رو خارج میکنه و دوباره هوا گیری میکنه .

از خصوصیات منحصر به فرد دیگه این ماهی طرز غذا خوردن اونه که میتونه بطور وارونه زیر سطح آب قرار بگیره و غذا بخوره و یک ماهی ایده آل و سازگار با شرایط سخت محیطی هست و جزو ماهی های بیولوژیک به حساب میاد و بسیار مفید برای هر نوع آکواریوم . بیماری زیاد به سراغ این ماهی نمیاد . اگر شرایط آب این ماهی ها مناسب نباشه در باله های اونها سوراخ هایی ایجاد میشه و یا اگر مدت زیادی در آب با دمای پایین تر از 20 درجه نگهداری بشن به بیماری سفیدک مبتلا میشن و گاه اشتهاشون رو از دست میدن و بدنشون داغ میشه و به اصطلاح تب میکنن


ماهی لجن خوار (مقاله 2): 

از خانواده ی loricariidae بوده و قابلیت همزیستی با ماهیانی چون آنجل ،دیسکیوس و سیچلایدها باربها گورامی ها لوچ ها ودیگر ماهیان را دارا می باشد. کت فیش نیازمند آکواریوم پر گیاهی که گیاهانش دارای رشد سریع باشند می باشد. داشتن آبی با جریان ملایم باعث بوجود آمدن محیط سالم و مطلوبی برای زیست این ماهی می گردد. داشتن سنگ ها و چوب های داخل آکواریوم موجب ایجاد محیطی طبیعی و مکان های مخفی برای این ماهی می شود که این ماهی به چنین جاهای خلوت و مخفی در طول روز نیاز دارد تا خود را در آن مخفی نماید. کت فیش درطول شب فعالتر می شود و نیازمند مکان های تاریک ومخفی است که در طول روز خود رادر آن پنهان کند.

برای داشتن اکسیژن کافی در تانک این ماهی فیلتراسیون مناسب بسیار حیاتی و ضروری میباشد در صورتی که بطور مناسبی و صحیح خوب تغذیه شوند مدفوع آنها بسیار طویل و بزرگ خواهد شد که در آکواریوم تاثیر منفی گذاشته و حتما نیازمند فیلتر کردن می باشد تا بتوانید از شر این فضولات طناب مانند راحت شوید.تعویض هفتگی آب و داشتن فیلتر کفی برای رهایی از دست این پس ماندها می تواند مفید وضروری باشد.اگرکیفیت آب آنها مناسب نباشد حفره های کوچکی درروی پوسته و باله هایشان بوجود خواهد آمد و اگر اکسیژن کافی در اختیارشان نباشد خیلی بیشتر به سطح آب می آیند .اگر برای مدت زیادی در آب نسبتا سرد نگهداری شوند ممکن است به بیماری سفیدک مبتلا گردند.بیماری ها ی قارچی یکی از مشکلات گریبان گیر این ماهیها می باشد که د ر صورت بروز لکه هایی مخملی بر روی بدنشان می گردد.

یکی از علایم خارجی این بیماری قبل از بروز لکه ها بر روی بدن و باله ،حالت خواب آلودگی ،کسلی یا بی حالی ماهی است که اگر در این مرحله دما و اکسیژن آب مطلوب تر گشته و غذای مناسب کافی و مقولی در اختیار ماهی قرار گیردمی تواند تا حدود زیادی با این بیماری مقابله کرد.یکی از مسائل مهم و حیاتی این است که آیاغذای کافی در اختیار ماهی قرار گرفته است؟ کت فیش ها باید دارای شکم بسیار گرد وبرجسته باشند که اگر شکم آنها گود و میان تهی باشد غذای کافی نداشته اند تصور غلطی که در مورد این ماهی وجود دارد این است که این ماهی از ریزه غذاهای دیگر ماهیان و با فضولات و پس ماندهای آنها تغذیه می کند ولی هرگز نباید این ها به عنوان غذا برای این ماهی تلقی شوند. تغذیه این ماهی ها عمد تا از کف آکواریوم بوده و توسط غذاهای کف رو همچون دل و جگر فریزه شده ، پلت ها و کرم خونی می باشد.


در یک آکواریوم هرگز تکثیر نمی شود. آنها در تونل ها ی حفر شده در ساحل رودخانه تخم ریزی میکنندماهی نردر این سوراخ زیرزمینی مانده و به محافظت از تخمها می پردازد.با این وجود این ماهی ها درآسیای شرقی فلوریدا و در برخی نقاط کویینز لند بطور تجاری در حوضچه هایی تکثیرمی شوند.تاحدود۲۰-۲۵سانتیمتررشد می کنندلجن خوار
|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 عکسهایی از اکواریوم های اب شور
Farspics.blogspot.com آکواریم های زیبا برای منزل شما

Farspics.blogspot.com آکواریم های زیبا برای منزل شما

Farspics.blogspot.com آکواریم های زیبا برای منزل شما

Farspics.blogspot.com آکواریم های زیبا برای منزل شما

Farspics.blogspot.com آکواریم های زیبا برای منزل شما

Farspics.blogspot.com آکواریم های زیبا برای منزل شما

http://www.mykoweb.com/photos/Aquarium.jpg

|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 ماهی دالر
سیلور دالر

 دالر

این ماهی به این خاطر سیلور دالر نامیده شده است که  بدن ان بسیار گرد و از پهلو فشرده شده است و معمولا به رنگ نقره ای با ته رنگ  ابی و سبز کمی هست. انها مقداری هم قرمز هستند به خصوص باله ی نزدیک به مقعد درماهی های نر که لبه ی ان قرمز است. در بعضی گونه ها نیز انها نقاطی بر روی دو طرف بدنشان دارند. دالرها از خانواده ی پیرانا هستند و تعداد زیادی از انها منظره ی زیبایی در اکواریوم به وجود می اورد . دالرها بیش از دوازده گونه هستند که از لحاظ ظاهری شبیه هم هستند.

دالر صلح جو انتخاب بسیاری از علاقه مندان اکواریومی است که می خواهند اکواریومی با ماهی های خوبی داشته باشند. اگرچه که این ماهی نسبتا بزرگ می شود و به جای بزرگی نیاز دارد . این ها ماهی های با نشاطی هستند که دوست دارند به صورت تجمعی باشند پس دسته ای انها را نگه دارید. باید حداقل3دالر دریک اکواریوم  با هم باشند.  

  این ماهی در اکواریوم های کم عمق ، با شن های تیره رنگ و گیاهان بسیار و جاهای مخفی متعدد شادتر  هستند. دالرها گیاه خوارند پس از گیاهان خوشمزه استفاده نکنید و از گیاهان پلاستیکی استفاده کنید.

مراقبت و تغذیه

چون که دالرها گیاه خوارند اساسا غذاهای گیاهی مانند کاهو ، شاهی ،اسفناج ، علف هرز و پولک های گیاهی پهن را می خورند. ولی بعد که بزرگ شدند از غذاهای حبه ای نیز می توان استفاده کرد. انها از غذاهای پخته نیز مانند نخود فرنگی پخته و کدو تغذیه می کنند .بعد از تغذیه بهتر است غذای باقی مانده را جمع کنید . البته انها به غذاهای گوشتی مانند کرم خونی و میگو اب شور علاقه مندند 

دالرها معمولا در گویانا ، غرب امازون و حوزه ی پاراگوئه پیدا می شوند.

اندازه و سن

این ماهی تا 6 اینچ یا 15 سانتی متر رشد می کنند .این ماهی تا بیش از 10 سال زندگی می کند.

رفتار

این ماهی صلح طلب است و برای کلیه ی اکواریوم ها توصیه می شود. ولی به طور کلی با انجل های هم اندازه ی خود و همه ی گونه های کت فیش زندگی مسالمت امیزتری دارد. همچنین دالر های بزرگ می توانند با سیچیلایدها و اسکارها زندگی کنند البته باید به اندازه ی کافی بزرگ باشند تا بتوانند در صورت لزوم فرار کنند.

 شناسایی نر وماده

دالر نر معمولا باله نزدیک مقعد بلندتری دارد و رنگ ان قرمز است.

این ماهی معمولا در همه جای آب شنا می کند ولی در میانه ی اب بیشتر شنا می کند.

 وضعیت مناسب آب

سختی آب 15 درجه

5.5 تا 7.5 درجه

دما 24 تا 28 درجه

پرورش و تکثیر

برای تخم ریزی دمای اب باید بین 26 تا 28 باشد . تخم ریزی برای دالرها اسان است . انها باید به صورت تجمعی باشند .بهترین راه این است که 6 تا ماهی را با هم از دوران نوجوانی پرورش داد. در بین گیاهان که روی سطح خاک هستند انها تخم ریزی را انجام می دهند . ماده 2000 تخم ذخیره می کند و بعد از 3 روز بیرون می ریزد . والدین تخم ها را نخواهند خورد و نیازی به جمع انها نیست . ولی اگر ماهی دیگری نیز دارید بهتر است تا تخم ها را جدا کنید . نوزاد های از تخم درامده به خاک می چسبند و از پلانکتون های ریز تغذیه می کنند .

 

این ماهیها در آکواریم های درازتر بهتر نگهداری میشوند زیرا با الگوهای طبیعی و محل زندگی آنها مطابقت دارد .ماهیان بسیار صلح جویی هستند و اگر یکی ازگروه آنهامریض شوند باید فوراً به آکواریم دیگری منتقل شوند زیرا ممکن است هم گروههای دیگر به آنها حمله کنند.سیلور دالرها همزیستی خوبی با سیلورشارک و انواع شارک ها ، گورامی ها و ...دارند.عمدتاً نرها بزرگتر از ماده ها هستند و باله های مخرجی نرها درازتر و نوک تیز است.بدلیل آنکه گیاه خوار هستندهر گیاهی را که شما در تانکتان نگهداری میکنید خواهند خورد. البته میتوانید از گیاهان پلاستیکی در صورت علاقمند بودن برای تزئین آکواریم استفاده کنیدهمچنین میتوانیداز روش زیر که بسیار هم عملی است استفاده کنید بدین صورت که میتوانید از گیاهانی مانند کریپتون و...که مزه ی تلخی دارند استفاده کنید.روشنایی اندک و آکواریمی که ته آن نسبتاً تاریک است برای این ماهی بسیار مناسب است.گونه های مختلفی از این ماهی که دارای خط یا نقطه روی بدن هستند وجود دارد که بعضی اوقات با پیرانا ها اشتباه گرفته می شود.تخم ریزی آنها معمولاً در ساعات اولیه صبح و صبح بین گیاهان کف انجام می شود.ماده ها نزیک کف آکواریم تخم ریزی میکنند و سپس آنها به ته آکواریم می افتند بچه ها تقریباً در مدت سه روز از تخم ها بیرون می آیند وضرورتی در جداکردن والدین از بچه ها وجود ندارد دمای آب باید بین 25 تا 28 و pH آن نیزحدود 6الی7 باشدهمچنین سختی آب باید کمتر از10 درجه باشد.سیلور دالرها می توانند

|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 ماهی روح سیاه

ماهی روح سیاه

روح ماهي(Black ghost knife fish or Black ghost) ، ماهي كه جز در يك مورد هرگز در اسارت تكثير نشده است و تماماً با صيد از طبيعت وارد بازار مي شود بطور كلي در رودخانه ي آمازون و شاخه هاي منتهي به اين رودخانه و نيز در رودخانه هاي پاراگوئه يافت مي شود . دليل نامگذاري اين ماهي به نام روح سياه( Black ghost ) بدين دليل است كه افراد بومي و محلي بر اين باورند كه روح خويشاوندان مرده ي آنها در اين ماهي ها زندگي مي كنند . در كل اب كهنه براي اين ماهي بهتر است اگر شما بطور منظم آبشان را عوض كنيد و بيش از حد به آنها غذا ندهيد به خوبي رشد خواهند كرد و سالم خواهند ماند . اين ماهي اغلب ترجيه مي دهد تا در تاريكي شب كارهاي خود را انجام دهدو به تكاپو در آكواريوم بپردازد . ماهيان بسيار جالبي هستند كه اكثر افراد را مجذوب خود مي سازند و دليل اين جذابيت آنها برخي از رفتارهاي خارق العاده ي آنها ست كه در زير به ذكر آنها مي پردازيم يكي از عادت هاي آنها شنا كردن موج وار ، وارونه شنا كردن و عقب عقب حركت كردنشان است . اين ماهي قادر است به همان خوبي كه به جلو حركت مي كند به عقب نيز حركت كند  هم چنيني از ديگر رفتار جالب آنها اين است كه خيلي زود ياد مي گيرند كه از دست شما غذا بخورند.

|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 ماهی گرین ترور


راسته: Perciform

زیر راسته: Percoidei

خانواده: Cichlidae

دسته :Aequidens

گونه : rivulatus

نام علمی:Aequidens Rivulatus

نام رایج: Green Terror

زیستگاه:امریکای جنوبی

دما :22تا27

ph:بین6.5تا7.5

سهولت درنگه داری:اسان تا متوسط(بسته
به اندازه تانک ومحتویات)

خلق خو :نیمه مهاجم مخصوصا در زمان تخم ریزی

حداکثر اندازه:20cm

حداقل اندازه تانک:250لیتر

تغذیه:دوستدار غذای زنده به خصوص کرم خونی
دوستان در مورد جنسیت اینا نظرتون چیه؟ (لازم به ذکره خودم انتخاب کردم و مغازه دار هم دخالتی نکرد اگر اشتباهی هست ...) اصلا تو این سن معلومه؟؟ اگه آره بهم بگید کدوم یکیشون یا هر دوتاشون چی هستن






البته زیاد داشت. بعضی هاشون هم 1 سانتی از اینا بزرگ تر بودن. ولی من خونده بودم که اونایی که دمشون زرده در آینده خوش رنگ تر میشن. (البته نسبت به دم سفیدا) 
گرین ترورهای موجود در بازا دارا دو رنگ متفاوت در حاشیه باله ها می باشند:





و گرین ترور دم قرمز(قرمز )




همچنین گرین ترور های نر در سن بلوغ بر امدگی بر روی سرشان اشکار میشود که به زیبای این ماهی صد چندان افزوده میگردد.




|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 ماهی سیچلاید زرافه ای
نام های مشترک : ونوستوس ( Venustus ) ، سیچلاید زرافه ای (Giraffe cichlid ) و کالینگو (Kalingo )
نام علمی : Nimbochromis venustus
خانواده : سیکلیده ها (سیکلیده آفریقایی)

زیستگاه اصلی : دریاچه مالاوی
اندازه : حداکثر 10.5 اینچ ( 26 سانتی متر ) در اسارت رشد می کند که در زیستگاه اصلی خود ، بزرگتر هم می شود .
جایگیری در آکواریوم : در میانه و مناطق پایینی آب شنا می کند .
خصوصیات فیزیکوشیمیایی : دما = 82-73 درجه فارنهایت ( 28-23 درجه سانتیگراد ) / pH = 6.6 – 8.6
سختی آب = 6-10 درجه dH
تاریخچه کشف : ونوستوس یا سیچلاید زرافه ای در سال 1908 توسط بولنگر ( Boulenger ) شناخته شد که آنها مختص دریاچه مالاوی ( Lake Malawi ) هستند و در بیش تر جاهای این دریاچه و تا عمق 50 پا ( 15 متر ) یافت می شوند که بیش تر در فضاهای باز و شنی جایگیری می کنند .
توصیف ماهی : بدن آنها بلند و محکم است . آنها در هر طرف بدن روزنه ی بینی داشته که جمعاً دو روزنه آنها را قادر به داشتن حس بویایی می کند به این صورت که آب را مکیده و خارج می کنند و بعد از نمونه برداری از آن شروع به بو کردن می کنند که همه ی اینها بسته به چگونگی احتیاج آنها به بو کشیدن در آب در مدت بسیار کمی صورت می گیرد . این خصوصیت آنها در ماهیان آب شوری مثل Damselfish و سیچلاید ها هم وجود دارد .
رنگ : همانند اسمشان رنگ و نقش بدن آنها شبیه بدن زرافه بوده که معمولاً یک بدن سفید و زرد با خال های قهوه ای بزرگ دارند . اغلب نرهای ونوستوس در زمان آمادگی برای جفت گیری رنگ آبی به خود می گیرند که میزان رنگ آبی سر آنها خیلی بیش تر است.
رفتارهای اجتماعی : ونوستوس برای تانک جمعی مناسب نیست ، چرا که ماهی پرخاشگری است . آنها شکارچی های پرخوری هستند ، اما کمتر پرخاشگری خود را نشان می دهند . بهتر است در تانک آنها تنها ماهی های همین گونه و یا سیچلاید ها نگهداری شود .
آنها را نباید با Mbuna ها ( سیچلاید هایی که در سنگ های کوچک جایگیری می کنند . ) در یک تانک نگه داشت و بهتر است آنها را به صورت گروه های 6 تا 8 تایی شامل یک نر و چندین ماده نگهداری کرد ، چرا که در اینصورت یک گروه تشکیل می دهند . هرگز دو نر ونوستوس را در یک تانک نگهداری نکنید ، چرا که آنها با هم ناسازگار بوده و منجر به مرگ یکی از آنها می شود . ( مگر اینکه تانکشان خیلی بزرگ باشد . ) و آنها را در تانک سیچلاید های آرام و صلحجو نگهداری نکنید .
سازگاری : در آکواریوم سیچلاید ها ، ونوستوس پرخاشگر است و تنها تانک جمعی ای که در آن سیچلاید های بزرگتر باشند برای آنها مناسب است . به طور کلی هر سیچلاید کوچکی می تواند غذای آنها محسوب شود .
غذا : در طبیعت آنها سیچلایدهای کوچک را با روش ماهرانه ای شکار می کنند ، آنها در شن ها پنهان شده و ساکن می مانند تا هنگامی که ماهی کوچکی به آنجا وارد شد ، آن را شکار کنند .
اما در آکواریوم آنها همه چیزخوار بوده و در آکواریوم بهترین غذاها برای آنها غذاهای پروتئینی است .
آنها می توانند غذاهای زنده فریز شده ، کریل ( Krill ) خشک فریز شده ، غذاهای دانه ای و سایر غذاهایی که ماهیان گوشتخوار با آنها تغذیه می شوند را بخورند .
گاهی اوقات هم می توانید به آنها ماهی خوراک دهید ، البته با این کار حس وحشی گری آنها تقویت شده و به شکار ماهی خوراک می پردازند و این سبب پرخاشگری آنها به سایر ماهی ها هم می شود . البته آنها برای تامین کلیه ی مواد مورد نیاز بدنشان به غذاهای گیاهی هم احتیاج دارند .
سیچلاید های زرافه ای جوان ( 3 تا 4 اینچی – 7 تا 10 سانتی متری ) می توانند پولکی بخورند ولی پولکی آب آکواریوم را خیلی کثیف می کند .
بهتر است به بالغین دو بار در هفته غذای فریز شده بدهید .
توجه : آنها آنقدر غذا می خورند تا معده آنها متورم شود و به همین دلیل باید مراقب باشید که بیش از حد معمول به آنها غذا ندهید . تورم شکم آنها به این دلیل به نفخ مالاوی ها (Malawi bloat ) معروف است . البته این بیماری به سبب نبود مواد گیاهی مناسب در غذای آنها و تغییر وعده های غذایی هم رخ می دهد که می توان به راحتی از آن پیش گیری کرد .
تانک مورد نیاز : ونوستوس های کوچک به یک تانک 70 گالنی ( 264 لیتری ) نیاز دارند ولی آنها خیلی سریع رشد کرده و تانک 125 گالنی ( 472 لیتری ) مناسبشان خواهد بود .
شرایط آب : آنها هم در آب شیرین و هم در آب شیرین شورمزه ( مخصوص ماهی های اسکات ، آنجل مونو و ... ) به خوبی زندگی می کنند ولی به جریان آب و فیلتراسیون قوی در تانک نیازمندند . کیفیت پایین آب سبب خرابی چشم آنها می شود .
حرکت آب که سبب گردش سیجلایدها در آب و مقاومت آنها می شود برای آنها خوشایند است و سبب تبخیر آب شده که قلیایی شدن آب را به دنبال دارد . ( آب قلیایی آب مورد علاقه ی آنها بوده و در آب قلیایی املاح بیش تری در آب محلول است . )
pH آب را برای آنها بیش تر از 7 نگهدارید . البته آنها می توانند pH کمتر از 7 را تحمل کنند ولی بهترین pH برای آنها 8 است .
کیفیت آب تانک سیچلاید های مالاوی به سرعت کاهش می یابد که باید هر هفته 10 تا 20 درصد از آب تانکشان را با آب جدید جایگزین کنید .
شرایط تانک : زیر لایه ی شنی آکواریوم می تواند احساس در طبیعت بودن را به ونوستوس ها بدهد که شن های مورد استفاده برای تانک آنها باید هم شامل شن های مورد استفاده برای ماهیان آب شیرین و هم شن های مورد استفاده برای ماهیان آب شور باشد ، چرا که اگر بخواهید pH آب را بالا نگهدارید ، شن های آب شور این کار را انجام می دهند .
آنها به فضای باز زیادی احتیاج دارند و می توانید با استفاده از چند صخره و سنگ و چوب چاله ها و حفره هایی برای پنهان شدن آنها ایجاد کنید .
مهم اینست که آنها فضای زیادی برای شنا در پایین و میانه ی تانک داشته باشند .
رفتارهای غریزی : آنها علاقه ی زیادی به حفر شن ها دارند و به همین دلیل باید مطمئن شوید که سنگ ها و صخره هایی که کف آکواریوم قرار گرفته کاملاً روی شن ها را نپوشاند .
ونوستوس ها برگ های گیاهان آب شیرین را می خورند ، ولی گیاهانی هم هستند که آنها نمی خورند ولی چون ونوستوس ها شن ها را حفر می کنند ، گیاهان در آب معلق شده که برای جلوگیری از این ، باید ریشه ی گیاهان را خوب در شن ها محکم کنید .
سیچلاید زرافه ای ماهی خیلی محبوبی بین گونه های سیچلایدهایی است که در آکواریوم نگهداری می شوند . البته آنها خیلی پرخاشگر بوده و به همین دلیل سیچلاید دارها و ماهی دارها آنها را خیلی ارزان تهیه می کنند .
به طور کلی نگهداری از سیچلاید زرافه ای آسان بوده و آکواریوم دارها متوجه شده اند که سیچلاید زرافه ای شکارچی خوبی بوده و به فضای زیادی در تانک احتیاج دارد .
رفتار جالب سیچلاید زرافه ای سبب شده که نسبت به سایر سیچلاید ها محبوبیت بیش تری داشته باشد ؛ آنها در شن ها خوابیده و خودشان را به حالت مردن معلق می کنند و زمانیکه ماهی های کوچک برای خوردن ماهی که در ظاهر مرده می آیند ، سیچلاید زرافه ای حمله کرده و آنها را می خورد .
سیچلاید های زرافه ای می توانند تا 10 سال عمر کنند .
تشخیص جنسیت : رنگ آبی بدن سیچلاید های زرافه ای نر روشن تر است یا رنگ زرد با نقش های مات روی بدن دارند ولی ماده ها رنگ طلایی با نقش های معمولی روی بدنشان دارند .
ونوستوس های نر می توانند از زرد به آبی تغییر رنگ دهند یا همیشه آبی رنگ باشند ، اما همه ی نقش های زرافه را در زمینه ی بدن داشته و رنگ زردی که از بینی آنها شروع شده و در طول باله ی پشتیشان ادامه دارد .
بدن سیچلاید های زرافه ای ماده و جوان خال های قهوه ای دارد که در ماده زردی کمی هم در روی سر ، باله ی مقعدی و نیمه ی پایینی بدن مشاهده می شود . نیمه ی پایینی باله ی دمی ماده ها هم زرد بوده و باله ی پشتی آنها نوکدار و روشن است .
ونوستوس های جوان شبیه ماده ها هستند ولی زمینه ی بدنشان رنگ روشن تری دارد ( تقریباً نقره ای سفید ) .
تولید مثل : ونوستوس را می توان در اسارت هم تکثیر کرد که برای این منظور یک گروه 6 تا 8 تایی از ونوستوس های جوان را در تانک قرار داده و اجازه دهید با هم رشد کنند .
همانند بسیاری از سیچلاید های آفریقایی پرخاشگر دیگر ، بهتر است آنها به نسبت دو تا سه ماده برای هر نر در آکواریوم نگهداری شوند تا مانع از پرخاش آنها به سبب متمرکز شدن نرها روی یک ماده شوید .
برای آنها در تانک مکان های مخفی شدن زیادی را فراهم کنید تا در زمان جفت گیری خیلی پرخاشگری نکنند . تانک تکثیر هم برای یک نر و چند ماده باید حداقل 125 گالن ( 470 لیتر ) حجم داشته باشد .
آنها یک سنگ صاف یا تخته سنگ را برای تخم ریزی ترجیح می دهند ، البته باید مطمئن شوید که مکان تکثیر آنها در جریان بالای آب قرار نداشته باشد ، چرا که تخم ها از سطح خارجی بارور می شوند .
در هنگام جفت گیری رنگ آنها شبیه ماهیان آب شور شده که خیلی پررنگ و زیباست .
آنها دهان پرور هستند و ماده ها تخم ها را در دهانشان نگهداری می کنند . یک ونوستوس ماده می تواند 60 تا 120 تخم را در دهان خود بیش از یک ماه نگه دارد . و بچه های هچ شده را تا 10 روز در دهانش پنهان می کند .
در صورتی که تانک آنها خیلی شلوغ باشد ، تخم ها را نگه نداشته و آنها را رها می کند .
سیچلاید زرافه ای ماده حدود دو هفته تخم ها را در دهان خود پرورش می دهد که بهتر است ماهی نر را از آنها جدا کنید ، چرا که نسبت به خوردن بچه ها و تخم ها بیمی ندارد
|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 آموزش شیوه پرورش میگو

گونه‌های میگوی آب شیرین جنس Macrobrachium در سراسر مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان پراکنده‌اند. این گونه‌ها در اغلب آبهای شیرین داخلی شامل دریاچه‌ها ، رودخانــه‌ها، باتلاقها ، نهرهای آبیاری ، کانالها و استخرها یافت می‌شوند. اغلب گونه‌ها در مراحل نخستین چرخه زندگیشان به آب لب شور نیاز دارند و بنا بر این در آبهایی یافت می‌شوند که مستقیم یا غیر مستقیم به دریا می‌پیوندند، هر چند بعضی از آنها چرخه زندگیشان را در دریاچه‌های داخلی آب شور یا آب شیرین کامل می‌کنند. بعضی از گونه‌ها ، رودخانه‌هایی با آب شفاف را ترجیح می‌دهند، در حالی که بعضی دیگر در آبهای بسیار گل آلود یافت می‌شوند.

چرخه زندگی

برای رشد ، تمام میگوهای آب شیرین مانند سایر سخت‌ پوستان بطور منظم اسکلت خارجی یا پوسته خود را می‌اندازند. این فرآیند به پوست اندازی موسوم است و با افزایش ناگهانی در اندازه و وزن همراه است. چهار شکل مشخص در چرخه زندگی میگوی آب شیرین وجود دارد: تخم ، لارو ، پست لارو ، و بالغ. این جانوران همه چیز خوارند و جیره غذایی آنها در نهایت شامل حشرات آبزی و لاروهایشان ، جلبکها ، دانه گیاهان ، حبوبات ، بذر و گیاهان ، میوه‌ها ، نرم‌تنان ریز و سخت پوستان ، گوشت ماهی و پس مانده‌های ماهی و سایر جانوران است. به علاوه ممکن است همجنس خوار باشند.

عملیات پرورشی
▪ مدیریت استخر

گیاهان امتداد دیواره‌های استخر ، فرسایش آنها را به حداقل می‌رسانند و زیر خط آب نیز غذا و زیستگاهی برای میگوها فراهم می‌کنند. به هر حال باید توجه داشت که رشد آنها نباید چنان زیاد شود که با برداشت کردن تداخل بوجود آید. از رشد گیاهان ریشه‌دار آبزی و جلبکهای کف‌زی نیز باید با اعمال مدیریتی جلوگیری کرد. استخرهای تازه باید آهک پاشی شوند. در عمل ، کاربرد استاندارد ۱۰۰۰Kg/ha سنگ آهک کشاورزی هر بار پس از تخلیه استخر پرورش میگوی آب شیرین توصیه می‌شود. پس از آهک دهی استخرها بیش از میگودار کردن آنها پر می‌شوند.
کود دهی در کشت میگوی آب شیرین به ندرت لازم می‌شود. در هر حال استخرهای ساخته شده در خاکهای شنی-رسی ممکن است نیاز به کوددهی داشته باشند. اجرا کننده باید در طی مدت پرورش ، مراقب خوب نگه داشتن استخرها باشد. برای جلوگیری از فرسایش دیواره‌ها ، کنترل گیاهان ریشه‌دار آبزی ، تعمیر و نگهداری تجهیزات خروجی و ورودی آب بویژه توریها بـاید مـراقـبت خـاصـی انجام گیرد. گیاهان Elodea و Hydrilla بستر خوبی برای میگوها می‌سازند.

میگودار کردن

پست لاروها را می‌توان بلافاصله پـس از پـر آب شـدن اسـتخرهـا در آنها ریخت . معمولا پست لاروهایی که تنها ۴ - ۱ هفته سن دارند (پس از دگردیسی) برای میگودار کردن استخرها بکار برده می‌شوند که تا زمان برداشت در آن باقی می‌مانند. به محض ورود پست لاروها به کناره استخر باید دقت شود که در پی شناور کردن کیسه‌های انتقال در استخر به مدت ۱۵ دقیقه قبل از خالی کردن آنها در آب به درجه حرارت استخر عادت داده شوند.
اختلاف PH استخر و کیسه انتقال نیز موجب مرگ و میر می‌شود. میزان میگودار کردن استخر به اندازه بازاری مطلوب و مدیریت استخر ، خصوصا روش برداشت ، بستگی دارد. در جاهایی که اندازه مطلوب برای فروش حدود ۷۰ گرم است و بسیاری از استخرها به علت ذخیره آب فصلی دچار محدودیت فصلی در حدود ۸ ماه هستند، پیشنهاد می‌شود میزان میگو ۵ پست لارو در متر مربع (۵۰۰۰/ha) باشد.

تغذیه
▪ نوع تغذیه

کشت تجارتی موفق میگوی آب شیرین به غذای مکمل نیاز دارد. نوع این غذا بسیار متنوع است و مواد زیر را دربر دارد: مواد خام جانوری یا گیاهی ، مخلوطهای غذایی تهیه شده در کنار استخر و غذاهای ترکیبی. در بعضی جاها نیز از برنـج و محـصولات فـرعـی بـرنـج به صـورت مـخلوط با غذاهای دیگر استفاده می‌شود.

▪ مقدار تغذیه

تـوصـیه کلی برای مقدار تغذیه روزانه وجود ندارد زیرا این مقدار بستگی به اندازه و تعداد میگوها در استخر ، کیفیت آب و خاصیت غذا دارد. بهترین رهنمود برای مجریان استخر ، تغذیه تا حد تقاضا است. غذا بطور معمول در اطراف محیط استخر در محلهای کم عمق که منطقه خوبی برای تغذیه است پخش می‌شود. در بعضی از مواقع غذا به منطقه تغذیه در چند متری کناره محدود می‌گردد.
در هر دو مورد مجری استخر می‌تواند ببیند چه مقدار غذا مصرف شده است. اگر هیچ غذایی در روز بعد باقی نماند، مقدار غذا باید افزایش یابد. اگر مقدار زیادی غذا بماند، مقدار آن را باید کاهش داد و یا حتی به مدت یک روز قطع کرد. مقدار اولیه غذای پیشنهادی با استفاده از جیره خشک ، همچون غذای ترکیبی جوجه در یک استخر دارای ۵ عدد در متر مربع باید در حدود ۶/۲۵ Kg/ha در روز باشد.

برداشت

زمان برداشت بستگی به میزان رشد و اندازه بازاری مطلوب و تا حدی تکنیک مدیریت استخر دارد. اصولا در مدیریت استخر میگوی آب شیرین دو روش بسیار رایج وجود دارد. نخست ، تکنیک پرورش دسته‌ای که امکان می‌دهد جانوران تا اندازه بازاری متوسط یا تا هنگام تخلیه استخر به دلایل دیگر (مثلا کمبود آب ، پایین بودن درجه حرارت) رشد کنند، و سپس تمام محصول برداشت می‌شود.
تکنیک دیگر ، پرورش مداوم است به این ترتیب که معمولا یکبار در سال با تراکمی بسیار بیشتر از پرورش دسته‌ای به میگودار کردن استخر می‌پردازند و معمولا پس از ۷ - ۵ ماه بسته به میزان رشد (درجه حرارت) و اندازه قابل فروش محلی ، جانوران با اندازه بازاری بوسیله پره در فواصل زمانی منظم دست‌چین می‌شوند. استخرها را معمولا به طور کامل هر ماه یکبار و یا نصف استخر را ماهی دو بار برای جلوگیری از گل آلودگی تمام استخر پره کشی می‌کنند.

عملیات پس از برداشت

اغلب میگوهای آب شیرین ، در نزدیکی محل پرورش در یخ یا زنده فروخته می‌شوند. میگوها را نیز می‌توان در تانکهای حمل هوادار به مشتریان عرضه کرد. میگوهای آب شیرین خصوصا در معرض صدمات آنزیمی پس از برداشت و مرگ هستند و بعضی پرورش دهندگان میگوها را در آب یخ فرو می‌کنند و آنها را در آب ۶۵ درجه سانتیگراد به مدت ۲۰ - ۱۵ ثانیه نگه می‌دارند تا سفید شوند و سپس آنها را در یخ به فروشگاه حمل می‌کنند.

بیماریها

بیماریها معمولا عامل ثانوی هستند و از نقص بهداشت تانک ، تعویض غیر کافی آب ، کمیت یا کیفیت غذا ، و اکسیژن محلول در شرایط بد ناشی می‌شوند. تک سلولیها شایع‌ترین عامل بیماریهای لارو می‌باشند. عفونتهای قارچی لاروها در مواردی مشاهده شده است اما غالبا در پی بهداشتی‌تر کردن غذا و کاهش تراکم لاروها رفع می‌گردد. فورمالین ۲۰۰ - ۲۵۰ p.p.m روزانه به مدت ۳۰ دقیقه ، عامل موثری برای درمان بیماریهای ناشی از تک سلولیها و قارچهاست.
بیماری صدفی یا لکه‌های سیاه که بدیهی‌ترین بیماریهای پست لارو و میگوهای در اندازه بازاری هستند از تهاجم باکتریهای تجزیه کننده کیتین ناشی می‌شوند و در بعضی از مواقع با قارچها آلوده می‌گردند. تاری یا سفیدی بافتهای عضلانی که غالبا به طرف دم صورت می‌گیرد، احتمال دارد که واکنشی در برابر استرس باشد.

صیادان

صیادی را اصولا سایر گونه‌های آبزی ، پرندگان ، مارها و انسان انجام می‌دهند. استفاده از تورهای با ارتفاع ۶۰ سانتیمتر با چشمه‌های ریز در اطراف استخرها برای جلوگیری از ورود صیادان مشکل‌آفرین به استخرها مفید است. مشکلات ناشی از هیدروزوآ بویژه به هنگام استفاده از منابع آب سطحی نمایان می‌شود. استفاده از مواد شیمیایی نیز برای مبارزه با هیدروزوآ بکار می‌رود. عمده‌ترین صیادان مشکل آفرین مارها و گربه ماهی رودخانه‌ای هستند. خرچنگهای گرد نیز مشکلاتی را بوجود می‌آورند، بویژه از آن‌رو که سوراخهایی در دیواره استخرها ایجاد می‌کنند. البته می‌توان آنها را با قرار دادن تله‌هایی در دیواره استخرها از بین برد

|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 خانواده ماهیان گوارمی

گورامیها ماهیهای بسیار زیبایی هستند که اغلب به ماهیهای کوچکتر از خود اسیب میرسانند

گورامیها انواع مختلفی دارند که تعدادی ازآنها در ایران تکثیرو پرورش یافته اندنگهداری از گورامیها

بسیار راحت است چون ماهیهای مقاومی هستند گورامیها در مواقع تولید مثل و ترس تغییر رنگ می دهند و

پر رنگتر میشوند.

گورامیها معمولا بین 8-6ماهگی بالغ میشوند. زادگاه اصلی گورامیها هند،چین، تایلند، سوماترا و شبه جزِيره مالاِي می باشد

تفاوت اندازه گورامیها در انواع مختلف بین60- 5 سانتی متر است.

طرز تشخیس جنسیت:

 

1-باله پشتی نر بلندتر از ماده ونوک تیز است ولی ماده کوتاهتر ونوک ان حلال است

2-ماهی نر باله زیر شکمی بلند تری نسبت به ماده دارد

3- ماهی نر بدنی کشیده ولاغر دارد ولی ماهی ماده بدنی گرد وچاق واز عرض پهن است

تکثیر گورامیها:

تمامی گورامیها با ساختن لانه هوایی در سطح اب به وسیله برگ وشاخه گیاهان تخمریزی میکنند

برای تکثیر گورامیها ابتدا اکواریومی را تا ارتفاع 15 سانتی متر (این ارتفاع اب برای گونه های کوچک استفاده میشود)اب میکنیم برای جلوگیری از ایجاد مزاحمت دور اکواریوم را پوشیده می شود  گورامیها

قادرند اکسیژن لازم برای تنفس را از سطح آب دریافت کنند برای همین در اکواریوم شن فیلتر و سنگ هوا قرار نمی دهیم فقط چند شاخه گیاه برای تحریک ویک تکه سنگ برای مخفی شدن ماهی ماده قرار میدهیم باید توجه داشت که آب داخل اکواریوم باید دمای c27داشته و یک هفته فیلتر شده و سختی 8-6 داشته باشد .

نر وماده را قبل از تکثیر باید 15 روز از هم جدا نگه داشت تا به هم علاقمند شوند در این مدت ماهیها را با غذاهای مقوی تغذیه کنید.

در هنگام تکثیر اکواریوم را پشت پنجره یا جایی که کمی نور طبیعی وجود دارد انتقال دهید یک تکه نایلون

10در10 را برش داده وان را به ارامی روی سطح اکواریوم قرار دهید به طوری که هیچ حبابی در زیر ان وجود نداشته باشد این نایلون را ماهی نربه عنوان لانه برای حباب زنی استفاده میکند اب اکواریوم باید بدون هیچ تلاتمی باشد تا ماهیها به راحتی تخم ریزی کنند.

پس از رعایت تمام مسائل یک ساعت مانده به غروب افتاب ماهی نر را به اکواریوم تکثیر انتقال مدهیم ویک ساعت پس از غروب ماهی ماده را قرار میدهیم( باید توجه داشت که در مدت تکثیر از نور مصنوعی استفاده نشود )در روز بعد ماهی نر شروع به ساختن لانه هوایی میکند و ماهی ماده را با حرکات خاص دعوت به تخم گذاری می کند اگر ماهی ماده امادگی نداشت ماهی نر به شدت ان را مجروح میکند اما نگران نباشید ماهی ماده بالاخره تخمریزی را شروع میکند و ماهی نر در زیر لانه هوایی ماهی ماده را در اغوش کشیده

وتخم ریزی میکنند و ماهی نر تخمها را درحبابهای لانه هوایی قرار میدهد تخم ریزی از48-24 ساعت به طول می انجامد پس از تخم ریزی ماهی ماده را به اکواریومی جدا انتقال دهید.

(باید دقت داشت که هیچگاه در اکواریوم تکثیر به ماهیهای مولد غذا ندهید زیرا منجر به خرابی تخمها میشود)

تا 36 ساعت اینده که لاروها به دنیا می ایند ماهی نر از تخمها به خوبی نگهداری می کند .لاروها در 3روز اول احتیاجی به غذا ندارند واز کیسه زرده خود استفاده میکنند در روز چهارم ماهی نر را از نوزادان دور کنید و به نوزادان گورامی که میتوانند شنا کنند وغذای زنده را شکار کنند یک لیوان اب حاوی امفوزوئر و

فیتو پلانگتون (در پائین این مطلب طرز تولید امفوزوئر و فیتو پلانگتون شرح داده شده)را در تمام سطح اکواریوم میریزیم و روزانه چهار نوبت این کار را تکرار میکنیم .پس از گذشت پنج روز میتوان به لاروها از نوزادان میگوی نمکی که تازه به دنیا امدند برای تغذیه نوزادان استفاده میکنیم در مدت پرورش روزانه کمی از اب کف اکواریوم را سیفون واب تازه با همان دما رادر اکواریوم  میریزیمودر این مدت یک شعله اکسیزن

در اکواریوم نوزادان قرار میدهیم تا با کمبود اکسیژن مواجه نشوند.

در مدت پرورش باید توجه داشت هر15روز  یک بار بچه ماهیها را باید رقم بندی کردو کوچکترها را از بزرگترها جدا کرد زیرا نوزادان کوچک به وسیله نوزادان بزرگ شکار میشوند .

پس از 15 روز میتوانید به نوزادان غذای معمولی هم بدهید.

دیده شده که برخی از گورامیها تا2000 تخم گذاشتند پس پرورش گورامیها میتواند بسیار درامد زا باشد

 

انواع گورامیها:

 

گورامی مرواریدی:

 

اندازه اِين ماهِي که بومي تاِيلند ، سوماترا و شبه جزِيره مالاِي است تا 10 سانتِيمتر مي رسد .ماهِي بسِيار زِيبايي است که روِي بدن و باله هاِي فرد آن مملو از خالهاِي زِيباِي مروارِيدِي مي باشد .باله هاِي پشتِي ، شکمي ، دمي و حتِي سِينه اِي داراِي ساِيه زرد رنگ هستند .تلو لو قوس و قزحِي بر روِي بدن آن دِيده مي شود که بر حسب زاوِيه تابش نور از نور بنفش تا سبز تغِيِير مي نماِيد .قسمت گلويي و شکمي ماهِي سفِيد رنگ است .نوارهاِي سِياه رنگِي از نوک پوزه تا پاِيه باله دمي آن وجود دارد .در فصل تخمرِيزِي قسمت سِينه اِي ماهِي نر برنگ قرمز زِيبايي در مي آيد .براِي اولِين بار در سال 1933 به دنِياِي آکوآريومها معرفِي گردِيد.
در مقاِيسه با ساِير گورامي ها ، ماهِي اي است بسِيار مهربان که پس از ساختن لانه حبابِي و تخمرِيزِي با احترام ماهِي ماده را از محِيط عمل خود دور مي نماِيد .هِيچِيک از والدِين بچه ها را نمي خورند .با افزاِيش سن آن ، شعاعهاِي باله پشتِي تا حدودِي از درون باله خارج مي شوند.
 

گورامی بوسنده 

گورامی بوسنده:

 

اندازه اِين ماهِي که بومي جاوه ، بور و مالاِي است تا 25 سانتِيمتر مي رسد .دهان اِين ماهِي در شرايط معمولِي تا حدودِي مطابق دهان ساِير ماهي هاي گورامي است ولِي هنگام بوسِيدن ماهِي هم نوع خود و ِيا حتِي بوسِيدن تصوِير خود در داخل آيينه ِيا شِيشه آکوآريوم ، دهان فرم خاصِي بخود مي گِيرد .بوسِيدن ماهِي دِيگر به نظر نمي رسد که هِيچگونه ارتباط جنسِي بِين آنها را نشان دهد .شاِيد اِين کار نوعِي رقابت و حتِي نزاع باشد.
پشت ماهِي زِيتونِي متماِيل به خاکسترِي و شکم سفِيد رنگ است .نرها تِيره تر از ماده ها مي باشند .در مورد تخم رِيزِي آنها در داخل آکوآريوم اطلاعات چندانِي در دست نِيست و شاِيد دلِيل اصلِي آن اِين باشد که ماهي هاي گورامي بوسنده اِي که معمولا در آکوآريومها نگهدارِي مي شوند اندازه آنها نسبتا کوچک بوده و بسن بلوغ نرسِيده اند .در شرايط طبِيعِي معمولا قبل از تخم رِيزِي ماهي هاي نر و ماده بِيشتر ِيکدِيگر را مي بوسند .تخمها بصورت معلق در آب قرار گرفته و معمولا بعد از 48 ساعت به نوزاد تبدِيل مي شوند .نر و ماده اکثرا تخم و نوزادهاِي خود را مي خورند .
  

 

گورامی سه خال:

 

اندازه اِين ماهِي که بومي هندوستان ، شبه جزِيره مالاِي و هندوچِين است تا 13 سانتميتر مي رسد .اِين ماهِي داراِي درخشش نقره اِي در پهلوها است .پشت آن تِيره و طرفِين آن متماِيل به سبز زِيتونِي است .پهناِي باله مخرجِي کم و بر روِي آن داراِي نقاط زِيباِي نارنجِي رنگ مي باشد .باله هاِي شکمي نخ مانند آن در ماهِي نر زرد رنگ است .نرها به طور کلِي پر رنگتر و باله هاِي آن بخصوص باله پشتِي بلند تر و پهن تر مي باشند .باله مخرجِي ماهِي ماده تا حدودِي تا خورده است .بر روِي طرفِين بدن آن 3 خال بزرگ و قابل ملاحظه تِيره رنگ وجود دارد که پس از تحرِيک و تهِييج ماهِي پر رنگ تر مي شود .يکِي از آنها روِي ساقه دمي دِيگرِي زِير پاِيه باله پشتِي و سومي که نامشخص است جلوِي سرپوش برانشِي قرار دارد .سالِي 3 بار تخم رِيزِي مي کند .تخمرِيزِي آن مشابه ساِير انواع گورامي ها مي باشد .بهترِين گرما براِي تخمرِيزِي آنها 25 تا 27 درجه سانتِيگراد است. پس از رسِيدن به طول 7 تا 8 سانتِيمتر بالغ مي شود .قبل از تخم رِيزِي ماهِي ماده توسط ماهِي نر تعقِيب مي گردد .در اِين موقع رنگ آميزي ماهِي تغِيِيرکرده و تمام بدن حالت مرمرِي با زمينه سِياه خاکسترِي پِيدا مي نماِيد .هرچه ماهِي بِيشتر تحرِيک شود ، رنگ آن تِيره تر مي شود .



گورامی سه خال ماهی بسیار مقاومی است وبا هر شرایطی خودش را وفق میدهد ماهی بالغ ان

تقریبا 1200-1500تومان فروخته میشود با گورامی کاذبی میتواند تولید مثل کند غذای مورد علاقه انها

غذاهای خشک وپودری است نوع نر با کوچکترین تحریکی تغییر رنگ میدهد وپررنگتر میشود

تکثیر این گورامی مثل گونه های دیگر است که در بالا به ان اشاره شده است  این ماهی به راحتی تخم ریزی

میکند.من تا به حال سه بار این ماهی را تکثیر و پرورش دادم. فقط باید توجه داشت که نوع ماده برای تخم ریزی امادگی داشته باشد یعنی شکم ماهی ماده پر از تخم باشد که اگر چنین باشد شکم ماهی ماده برامده وبزرگ باشد و دیگر اینکه قبل از تخم گیری ماهیها به مدت 15 روز از هم جدا باشند تا نسبت به یکدیگر علاقه پیدا کنند

 

گورامی شکلاتی:

 

ماهی آرام وزیباوحساسی است که بومی سوماترا و شبه جزیره مالاگا واندازه ماهی بالغ 5سانتی متر است نکته مهم در نگهداری این ماهی اهمیت به پاکی وشفافیت و بهداشت اب آکواریوم است تکثیر این ماهی نسبتا دشوار است تخم ماهی درون دهان ماهی ماده نگهداری و به دنیا می ایند دمای مناسب برای نگهداری این ماهی30-26 درجه است.

 

گورامی صدا ساز(خس خس کننده):

 

اندازه اِين ماهِي که بومي آسِياِي شرقِي و اندونزِي است تا 7 سانتِيمتر مي رسد .رنگ اصلِي آن زرد متماِيل به سبز تا قهوه اِي است .طرفِين بدن داراِي رنگ آبِي متماِيل با سفِيد به خطوط روشن و 4 نوار قهوه اِي طولِي مي باشد .شکم آن سفِيد رنگ است .مردمک چشم سبز و قسمت خارجِي آن قرمز است .باله هاِي مخرجِي و پشتِي ماهِي نر بلند تر از باله هاِي ماده است .
اِين ماهِي بعلت اِيجاد نوعِي صوت در فصل تخمرِيزِي مورد توجه مي باشد .علت اِيجاد صوت ، ارتعاش هوا در داخل لابِيرانت ِيا عضو کمک تنفسِي مي باشد .صدا که معمولا شبها تولِيد مي شود ، در ماهِي نر نازکتر و تِيزتر از ماهِي ماده است .تخمرِيزِي آن در فصل بهار و در حرارت 28 تا 30 درجه سانتِيگراد در آکوآريوم پر گِياهِي که تا حدودِي در معرض تابش نور خورشِيد قرار گرفته باشد، عملِي مي باشد .ساِير خصوصيات تولِيد مثل آن مشابه انواع گورامي ها مي باشد.
  

گورامی کوتوله(دارف):

ماهی نر اندکی بزرگتر از ماهی ماده است و به علاوه رنگ ماهی نر، نارنجی-قرمز درخشان با راه راههای آبی فیروزه ای است که تا باله ها ادامه می یابند. باله پشتی ماهی نر تیزتر از باله پشتی ماهی ماده می باشد. رنگ ماهی ماده آبی-خاکستری نقره ای کدر باقی می ماند و هرگز به شفافیت رنگ ماهیهای نر نمی رسد. رنگهای ترکیبی زیادی هم در این نوع از ماهیها دیده می شود. مثلا : آبی/ آبی پودری، نئون، رنگین کمان و سرخ. در ماهیهای آبی پودری، آبی رنگ غالب می باشد که البته روی بدن این ماهیها کمی رنگ قرمز هم دیده می شود. در ماهیهای به رنگ نئون، رنگ آبی نسبت به حالت معمول شفافتر است. ماهیهای رنگین کمانی، رنگ نارنجی-قرمز درخشان به همراه نوارهای آبی رنگی دارند که با برق سبز-طلایی فلزی همراه می باشند. ماهیهای قرمز اغلب قرمز یکپارچه با باله های آبی رنگ می باشند .
شرایط زیست و نحوه مراقبت: گورامی کوتوله در زادگاه اصلیش هند، بنگال غربی، آسام و بنگلادش در آبهایی با پوشش گیاهی متراکم یافت می شود. این ماهیها اکثرا با سایر انواع ماهیهای کولیسا یافت می شوند. در جلگه های رودخانه های شمالی هند این ماهیها یکی از فراوانترین انواع ماهیها هستند و در بسیاری از فروشگاهها به صورت خشک شده و یا به عنوان یک وعده غذایی سرو می شوند. گورامیهای کوتوله به خاطر طبیعت صلح جویشان بسیار مناسب آکواریومهای کوچک می باشند همانطور که برای آکواریومهای اجتماعی هم مناسب هستند. این ماهیها نباید با ماهیهای خیلی بزرگ و یا ماهیهای خشن نگهداری شوند. باید مقدار زیادی گیاه برایشان فراهم شود که مقداری از آنها باید گیاهان شناوری باشند که بخشی از سطح آکواریوم را بپوشانند. مقدار بهینه PHبرای این ماهیها محدوده خنثی می باشد و سختی آب باید 4 تا 10 dGH باشد. بهترین دمای آب هم 77 درجه فارنهایت ( 25 درجه سانتیگراد ) است. گورامیهای کوتوله ممکن است چنانچه در برابر شلوغی و سر و صدا قرار بگیرند بترسند و باید در یک جای ساکت نگهداری شوند.
تغذیه: در طبیعت گورامیها حشرات کوچک و لاروهای سطح آب را می خورند و از جلبکهایی که بر روی سایر گیاهان می رویند تغذیه می کنند ولی در اسارت این ماهیها غذاهای پولکی، غذاهای خشک منجمد، غذاهای منجمد و قرصهای سبزی می خورند. برای فراهم کردن سلامتی مناسب، این ماهیها باید به صورت دوره ای، از غذاهای زنده نظیر کرمها هم تغذیه شوند. همچنین برای زوجهای در حال تولید مثل هم باید از غذاهای زنده استفاده شود.
تولید مثل: پایین آوردن سطح آب تا 6 الی 8 اینچ ( 15 الی 20 سانتیمتر ) و بالا بردن دمای آب تا 20 الی 30 درجه سانتیگراد زمینه ساز تولید مثل خواهد شد. پوشش گیاهی واجب است چرا که ماهیهای نر برای ساخت لانه از مصالح گیاهی استفاده می کنند که آنها را با استفاده از حبابها به هم می چسبانند. این لانه ها با جزئیات خیلی زیاد و بسیار محکم ساخته می شوند که عرضشان به چندین اینچ ( یا سانتیمتر ) و عمقشان به یک اینچ ( دو و نیم سانتیمتر ) می رسد. Limnophila aquatica،Riccia fluitans ، Ceratopteris thalictroideو Vesicularia dubyanaانتخابهای مناسبی برای مخزن زایشگاه می باشند. الیاف زغال هم می تواند به عنوان مصالح ساختمانی به کار رود.
به محض آماده شدن لانه ماهی نر شروع به خواستگاری از ماهی ماده می نماید که این موضوع اغلب در بعد از ظهر یا غروب اتفاق می افتد. ماهی نر قصد خود را با شنا کردن در اطراف ماهی ماده در حالیکه باله هایش را کاملا گشوده است، می رساند و تلاش میکند که ماهی ماده را به لانه اش بکشاند و خواستگاریش را در آنجا ادامه دهد. چنانچه ماهی ماده این خواستگاری را بپذیرد شروع می کند به شنای دایره وار در زیر لانه حبابی. هنگامی که ماده آماده تولید مثل می شود پشت یا دم ماهی نر را با دهانش لمس می کند. با این علامت ماهی نر ماهی ماده را بغل کرده، ابتدا به پهلو و سپس به پشت می چرخاند. در این لحظه ماهی ماده تقریبا شصت تخم رها می کند که به سرعت توسط ماهی نر بارور می شوند بیشتر تخمها به سمت بالا داخل لانه حبابی شناور می شوند. تخمهای سرگردان توسط ماهی نر جمع آوری می شوند و به لانه حمل می شوند. وقتی که تمام تخمها در لانه جمع آوری شدند، این زوج دوباره شروع به جفت گیری می کنند. چنانچه بیش از یک ماهی ماده در مخزن زایشگاه باشد، ماهی نر می تواند با همه این ماهیها جفت گیری کند. این تولید مثل بین دو تا چهار ساعت طول می کشد و بین 300 تا 800 تخم تولید می شود. با تمام شدن تخم ریزی ماهی نر برای اطمینان از اینکه تخمها در لانه باقی می مانند، یک لایه نازک از حباب در ریر تخمها ایجاد می کند. در چنین زمانی، ماهی ماده باید از مخزن خارج شود.
از این به بعد ماهی نر به تنهایی مسوولیت تخمها را بر عهده می گیرد و به شدت از لانه و محدوده اطرافش محافظت می کند. بعد از دوازده تا بیست و چهار ساعت نوزادان از تخم خارج می شوند، ولی همچنان در حفاظ حبابها به رشدشان ادامه می دهند. پس از سه روز بچه ها به حدی از رشد می رسند که بتوانند آزادانه شنا کنند. وقتی ماهیهای کوچک از لانه حبابی خارج می شوند ماهی نر باید از مخزن خارج شود چرا که در غیر اینصورت ماهی نر آنها را خواهد خورد. ماهیهای کوچک باید در هفته اول با غذاهای خیلی ریز نظیر infusoria، rotifer، یا غذاهای تجارتی که ویژه بچه ماهیها تولید می شوند، تغذیه شوند. پس از آن می توان آنها را با میگوی پخته و غذای خشک پودر شده تغذیه نمود



 

گورامی غول پیکر:

این ماهی بومی دریاچه ها و رودخانه های کشورهای هند ، تایلند و میانمار است این ماهی تا 60 سانتی متر رشد میکند این ماهی در سن پنج سالگی به نهایت رشد می رسند این ماهی در جوانی به رنگ زرد مایل به صورتی وسپس از این رنگ کاسته شده وبه رنگ سفید مایل به خاکستری میرسد

این ماهی در دمای30-20درجه و8-6PH به خوبی زندگی میکند تکثیر این ماهی مانند سایر گورامیها

با ساختن لانه هوا صورت میگیرد

|+| نوشته شده توسط محمد صادق در چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390  |
 
 
 
بالا